شبی زال بنشست هنگام خواب

سخن گفت بسیار ز افراسیاب

پسر بود زو را یکی خویش کام

پدر کرده بودیش گرشاسپ نام

به شاهی نشست از برش کیقباد

همان تاج گوهر به سر برنهاد

درخت برومند چون شد بلند

گر آید ز گردون برو بر گزند

ازان پس چنین کرد کاووس رای

که در پادشاهی بجنبد ز جای

اگر تندبادی براید ز کنج

بخاک افگند نارسیده ترنج

کنون ای سخن گوی بیدار مغز

یکی داستانی بیآرای نغز

به پالیز چون برکشد سرو شاخ

سر شاخ سبزش برآید ز کاخ

جهانجوی چون شد سرافراز و گرد

سپه را بدشمن نشاید سپرد

بنام خداوند خورشید و ماه

که دل را بنامش خرد داد راه