گر من این دوستی تو ببرم تا لب گور

بزنم نعره ولیکن ز تو بینم هنرا

حاتم طایی تویی اندر سخا

رستم دستان تویی اندر نبرد

مرد مرادی، نه همانا که مرد

مرگ چنان خواجه نه کاریست خرد

بود اعور و کوسج و لنگ و پس من

نشته برو چون کلاغی بر اعور

مرا جود او تازه دارد همی

مگر جودش ابرست و من کشتزار

کاروان شهید رفت از پیش

و آن ما رفته گیر و می‌اندیش

از سمور و حریر بیزارم

باز میل قلندری دارم

دلم از قال و قیل گشته ملول

ای خوشا خرقه و خوشا کشکول

یکدمک با خود آ، ببین چه کسی

از که دوری و با که هم نفسی

دلا تا به کی، از در دوست دوری

گرفتار دام سرای غروری؟