برای:  وب | تصاویر | فیلم ها | لینکها | بیشتر ▼
ورود به سیستم
   
شاعر:    کتاب:
مصراع 1 تا 30 از 184 مصراع از شعر سر آغاز در بوستان سعدی


< شعر بعدی شعر قبلی >

سر آغاز




شنیدم که در وقت نزع روان   به هرمز چنین گفت نوشیروان
که خاطر نگهدار درویش باش   نه در بند آسایش خویش باش
نیاساید اندر دیار تو کس   چو آسایش خویش جویی و بس
نیاید به نزدیک دانا پسند   شبان خفته و گرگ در گوسفند
برو پاس درویش محتاج دار   که شاه از رعیت بود تاجدار
رعیت چو بیخند و سلطان درخت   درخت، ای پسر، باشد از بیخ سخت
مکن تا توانی دل خلق ریش   وگر می‌کنی می‌کنی بیخ خویش
اگر جاده‌ای بایدت مستقیم   ره پارسایان امیدست و بیم
طبیعت شود مرد را بخردی   به امید نیکی و بیم بدی
گر این هر دو در پادشه یافتی   در اقلیم و ملکش پنه یافتی
که بخشایش آرد بر امیدوار   به امید بخشایش کردگار
گزند کسانش نیاید پسند   که ترسد که در ملکش آید گزند
وگر در سرشت وی این خوی نیست   در آن کشور آسودگی بوی نیست
اگر پای بندی رضا پیش گیر   وگر یک سواره سر خویش گیر
فراخی در آن مرز و کشور مخواه   که دلتنگ بینی رعیت ز شاه


1 2 3 4 5 6 7 بعدی


کتابخانه:   اشعار معاصر  |  لغتنامه فارسی  |  دیکشنری  |  قرآن مجید  |  نهج البلاغه  |  لغتنامه انگلیسی  |  راهنمای کشورها

   
شاعر:    کتاب:
 

© 2007 - 2021 Jasjoo

ارسال نظرات | کلمات کلیدی | تبلیغات اینترنتی