آه ، تاکی ز سفر باز نیایی ، بازآ

اشتیاق تو مرا سوخت کجایی، بازآ

کشیده عشق در زنجیر، جان ناشکیبا را

نهاده کار صعبی پیش، صبر بند فرسا را

راندی ز نظر، چشم بلا دیده‌ی ما را

این چشم کجا بود ز تو، دیده‌ی ما را

چند به دل فرو خورم این تف سینه تاب را

در ته دوزخ افکنم جان پر اضطراب را

تازه شد آوازه‌ی خوبی ، گلستان ترا

نعمه سنج نو، مبارک باد، بستان ترا

من آن مرغم که افکندم به دام سد بلا خود را

به یک پرواز بی هنگام کردم مبتلا خود را

طی زمان کن ای فلک ، مژده‌ی وصل یار را

پاره‌ای از میان ببر این شب انتظار را

خیز و به ناز جلوه ده قامت دلنواز را

چون قد خود بلند کن پایه‌ی قدر ناز را

نرخ بالا کن متاع غمزه‌ی غماز را

شیوه را بشناس قیمت، قدر مشکن ناز را

نبود طلوع از برج ما، آن ماه مهر افروز را

تغییر طالع چون کنم این اختر بد روز را